O jajku prosto od kury i mleku prosto od krowy

Będzie to pierwsza część poradnika „Jak być dobrym człowiekiem”. Poważnie 🙂 Ale o ile na cechy charakteru nie bardzo potrafię wpływać (jeszcze) to na zachowania czyjeś czasem mi się uda (o ile ktoś bardzo się nie opiera, nie kopie i nie gryzie).

Obserwuję od jakiegoś czasu pewną stronkę na fejsbuniu. Profil ten traktuje o kupowaniu polskich produktów, co wnoszę po jego nazwie (nie zdradzę nazwy, bo nie będzie to tekst pochwalny dla tegoż profilu) i jest pewnego rodzaju deklaracją. Ostatnio pojawił się na nim wpis: „MOJE PRAKTYKI ZAKUPOWE, CZYLI JAK UDAŁO MI SIĘ OBNIŻYĆ WYDATKI NA ŻYWNOŚĆ BEZ SZUKANIA KOMPROMISÓW MIĘDZY CENĄ A JAKOŚCIĄ”, o tym jakie autorka ma sposoby na oszczędzanie. Wpis zostanie na długo w mojej głowie i pewnie będę do niego jeszcze często wracać, bo wprawił mnie, może nie w osłupienie, ale w zadziwienie i zadumę nad światem i ludźmi.

Rodzina autorki prowadzi szczegółową ewidencje wszystkiego co kupuje: zapisują KAŻDY paragon i wzajemnie się rozliczają (ja odpowiadam za żarcie a ty za rachunki, ale jak nie zrobię ci obiadu albo śniadanka w domu, a nazajutrz ty sobie go kupisz, to ja ci oddam hajs- WTF???). Ale ok, niech będzie. Chcą mieć kontrolę nad wszystkimi wydatkami co do grosza? Ich sprawa. Chcą się rozliczać z każdej słodkiej bułki, każdego Maca i każdej frytki? Ich sprawa. Rozumiem, że jak jedno wróci do domu 2h później niż zazwyczaj to dostaje zwrot monet bo nie zużyło tyle prądu i wody co zwykle (światło mniej się świeciło itp). Dalej jednak, jako punkt pierwszy sposobów oszczędzania, jest coś co mnie zwaliło z nóg. Ze śmiechu. Coś co jest hejtowane przeze mnie od wieków i lat, coś czego nigdy nie mogłam zrozumieć (teraz bedzie cytat):

#1 / Zakupy robię tam, gdzie jest najtaniej.
To chyba oczywiste. Dokładnie zapoznałam się z cenami kupowanych produktów w najczęściej odwiedzanych przeze mnie sklepach. Wiem, w którym z nich najtaniej kupię kostkę masła, sery czy moją ulubioną herbatę. Czasami różnice w cenie potrafią wynieść nawet kilka złotych (np. w jednym sklepie syrop Premium Rosa potrafi kosztować niecałe 9 złotych, w innym – ponad 11 złotych).

Umarłam. Ze śmiechu. Może jestem jakaś niedzisiejsza, ale gazetkowe promocje były tematem numer jeden na każdej „imprezie u cioci” oraz w mojej poprzedniej pracy (przez to nie było ze mną o czym pogadać, bo w opinii współpracowników niczym się nie interesowałam…). Promocja „2 pln taniej na kilogramie schabu” ma sens wtedy kiedy zamierzam kupić tego schabu 30 kg. Ale dla jednego kotleta? A 50gr oszczędności na kostce masła gdy muszę po nie drałować w mrozie, po 8h pracy, na drugi koniec osiedla, kiedy marzę tylko o tym zeby walnąć się na kanapę? Bezsens. Jeśli kiedyś to zrobię to proszę mnie od razu zastrzelić i dla pewności przebić kołkiem osinowym.

oszczedzanie

I żeby jasność była – liczę się z kasą, bo na niej zwyczajnie nie śpię. Ale nie należę do tej grupy ludzi, która potrafi, z dokładnością do 2 miejsc po przecinku, powiedzieć ile kosztuje masło łaciate w Społem, ile w Żabce a ile w Piotrze i Pawle. Serio. Mam inne hobby i swoją mózgową pamięć podręczną i operacyjną wykorzystuję na nieco inne dane. I zwyczajnie mnie to nie interesuje. Nie uważam również, żeby zdrowe było przeliczanie ile oszczędza się na jedzeniu, karmiąc piersią, pijąc kawę „w gościach”, bo jest droga i nie niezbędna do życia, pijąc wodę z filtra a nie mineralną czy odmawiając sobie wszystkiego na co ma sie akurat ochotę, żeby zaoszczędzić 2 czy 5 plnów (nie wymyślam sobie tych rzeczy, wszystko tam było). Nie uważam również, żeby fajne było spędzenie połowy lata na słoikowaniu wszystkiego co się da w ilościach hurtowych. Sama czasem coś zasłoikuję, ogóra jakiegoś, czy maliny i chętnie przyjmuję słoiki od babci. Ale w ilości detalicznej. Nie w hurcie. Nie kiszę 10 kilogramów kapusty i 50 kg ogórków (nie wymyślam ilości, bo wszystkie słyszałam w opowieściach w tej robocie co mnie nie lubili, bo nie było o czym ze mną pogadać :)). Przypomniał mi się jeden osobnik rodzaju męskiego, z którym kiedyś studiowałam. Nie można było z nim iść normalnie, po studencku, na przyodrzańskie wały na browarka, bo osobnik ów, musiał odwiedzić najpierw 5 sklepów porównując ceny, by ostatecznie wrócić do tego najtańszego. Wyprawa trwała godzinę i dopiero w trzecim sklepie z kolei spostrzegłam się w czym rzecz (myślałam, że koneser czy coś….). Krótka znajomość to była. I pouczająca.

Ale żeby nie było, że nie interesuję się tym co, gdzie i za ile kupuję. Zwyczajnie kieruję swoją uwagę nieco w inną stronę:

  • staram się kupować żarełko w polskim sklepie. Najczęściej jest to Piotr i Paweł, bo mam w miarę blisko, do tego jest tam porządek, dość czysto i całkiem spory wybór wszystkiego. Nie jest prawdą, że to przeokrutnie drogie delikatesy. Ceny sa tam ok 2-3% wyższe niż w tesco (sprawdziłam to na koszyku o wartości ok 300pln z produktami każdej kategorii, tych samych producentów)
  • kupując, niech będzie, masło wybieram oczywiście to tańsze, ale naszego producenta. Jogurty kupuję tylko naturalne Bakoma, Piątnica, Krasnystaw (tu się zaparłam – choćby Zott był za półdarmo, to nie wezmę)
  • ostatnio niektóre rzeczy zamawiam od LokalnyRolnik.pl. To taka platforma łącząca rolników z indywidualnymi odbiorcami. Produkty tam oferowane, są sezonowe i niekomercyjne, często w opakowaniach, które „nieprzystoją” marketom. Są również oczywiście nieco droższe niż sklepowe, ale czasem na prawdę warto.

Teraz pozachwalam trochę Lokalnego Rolnika 🙂 Zakupy zrobiłam tak raptem 3 razy (jestem świeżakiem) i z reguły są to produkty, o których krąży obiegowa opinia, że „wiejskie są najlepsze, a więc:

  • jajka – jakoś nigdy nie wierzyłam, że jajko od kury z trawy smakuje inaczej od takiego od kury z klatki. Badania i moje prywatne doświadczenia empiryczne dowodzą, że żółtka w jajkach ekologicznych nie są bardziej  żółte niż te klatkowe. Jajka ekologiczne nie są też smaczniejsze. Wszystkie smakują tak samo. Jednak wybieram te ekologiczne czy od chłopa, bo tak. Bo nie podoba mi się chów klatkowy ani żaden inny niewolniczy. Pozatym jajka klatkowe pomimo takiego samego smaku i koloru jak eko mogą mieć nieco inny skład i nie do końca dobry wpływ na zjadacza;
  • mleko – przerzuciłam się jakiś czas temu za działaniem mojego T, z mleka UHT na świeże, pasteryzowane w temperaturze ok 60 stopni. Dzięki temu w mleku jest jeszcze trochę barterii a nie same trupy pływające po powierzchni zabielonej wody. Czy takie mleko smakuje inaczej? Nie wiem, wydaje mi się, że nie. Zamówiłam ostatnio od rolnika mleko surowe całkiem, dojone od krowy prosto do butelki. I..? Smakuje tak samo jak to świeże po pasteryzacji. Może dlatego, że piłam zimne, a wtedy mało co ma smak;
  • kefir – na wakacjach byłam na Kaszubach. Jadąc do Malborka na zamek, wpadlismy po drodze do knajpy o nazwie „Papudajnia” na szybkie, domowe żarełko. Obiadek bardzo smaczny, ale maślanka…. no niebo! I kefir od rolnika mi tą maślankę przypomniał – w ogóle nie wodnisty, aksamitny, gęsty, delikatny w smaku, troche śmietankowy. Mniam.
  • chleb – każdy chleb nieprzemysłowy, tylko taki na zakwasie z listą składników ograniczoną do 4 – jest dobry. Ja, pomimo szczerych chęci, nie odkryłam jeszcze tajemnicy chleba doskonałego, więc przepadam za kupnym 😉 Jesli odbieram chlebek z zamówieniem to na dzień dobry zjadam pół bochenka…
  • ryby – moja lista ryb, które kupuję jest ograniczona przez wytyczne wwf. Ryb morskich we Wrocławiu jest mało (żądamy dostępu do morza!), ale z jakiejś przyczyny łatwiej dostać halibuta z lodu niż świeżego śledzia. Od rolnika kupuję pstrągi, bo są jedyną rybą, którą potrafię przyrządzić, a wierzcie, że koło Gessler nie leżałam. Pstrągi są zapakowane próżniowo, bardzo świeże no i smaczne!
  • owoce i warzywa – nie próbowałam zbyt wielu, bo tu bardzo daje się we znaki sezonowość. W zimie mogę dostać marchewkę, buraki czy ziemniory (kilka gatunków), zdaża się jarmuż, do którego się nie przekonałam. Z owoców próbowałam jabłek (jest wiele odmian i w końcu mogłam spróbowac, które lubię a które nie).
  • masło – zostało bohaterem posta… Kupiłam ostatnio masło od chłopa. Drogie. Bardzo. Ale z drugiej strony ile zużywam masła w miesiącu? Nie zbiednieję. Pozatym, w przeciwieństwie do jajek, jest absolutnie fantastyczne. Masło jest tłuściutkie i takie hmm.. mleczne. Miastowa jestem to takiego wiejskiego masła jeszcze nie jadłam. Na prawdę warto.

Próbowałam też miodów, ale te, z zasady, mają mały „nakład”. W zasadzie większość miodów to produkty lokalne z rodzinnych pasiek.

IMG_20170201_184655_resized_20170208_074323832.jpg

Czemu to robię? Czemu tak się upieram przy tej lokalności zakupów i zwracam szczególną uwagę na miejsce pochodzenia tego co kupuję? Bo mało rzeczy mnie tak smieszy jak narzekania małych polskich przedsiębiorców, że jest ciężko, że nie mają klientów, że ludzie wolą tańszy chłam, gdy sami robią zakupy w NETTO czy LIDLu bo tanio i blisko i kupują jogurt Zott bo był tańszy o 20gr od tego z Piątnicy. Nie ma tu sprzeczności? Jeśli marudzimy, że jest nam źle, to na pewno nie jesteśmy osamotnieni, ale może sami wpływamy na to, że tak jest i możemy temu łatwo zaradzić?

Widziałam ostatnio taki obrazek: kiedy kupujesz coś od małego przedsiębiorcy, ktoś odstawia mały taniec radości. Prawda. Dajmy trochę radości naszym, bo to fajne. I dobre 🙂 W końcu chcemy być dobrymi ludźmi, prawda?

15665700_1276871519044258_5527755123611363653_n

 

Reklamy

Jestem bohaterem w swoim domu!

Odniosłam małe zwycięstwo nad swoim domem i samą sobą. Rozmroziłam zamrażarkę. Tak. Brawo ja! Mycie zamrażarki jest dla mnie wyzwaniem iście heroicznym, zasługującym na peany i szczerze mówiąc podjęłam się go sama raz albo dwa razy w życiu, zawsze po głębokim namyśle i kompleksowym przygotowaniu logistycznym i mentalnym. Nigdy nie udało mi się nie narobić bałaganu, uniknąć spuchniętych paneli, wody lejącej się w niekontrolowanym tempie. A za mroźnik zabieram się równie chętnie jak za pisanie maila do hinduskiego IT albo za telefon do fachowca. Po moim trupie…

Dodatkowo wszelkie internetowe manuale rozmrażacza przypominają instrukcję zakładania łańcuchów śniegowych na koła. Zmagałam się z nią kiedyś po ciemku, w środku lasu, w padającym śniegu i trzaskającym mrozie, w rękawicach snowboardowych, na klęczkach w świetle samochodowych świateł. Obrazki w instrukcji przedstawiały pana w krótkim rękawku, który w ciepłym i oświetlonym garażu demonstrował zakładanie łańcuchów na czyściutkim, ściągniętym kole. Nie miało to wiele wspólnego z rzeczywistością. Przypomniał mi się wtedy doktor Herriot i jego „Wszystkie stworzenia małe i duże”, który leżąc na zamarzniętej podłodze ciemnej obory z ręką po łokieć w krowiej macicy stwierdza „nie, w książkach o tym nie pisali”. W książkach było, że weterynarz się uśmiecha, farmer się uśmiecha… nawet krowa sie uśmiecha. Tak, to mi się przypomniało kiedy klęczałam na śniegu w nocy oświetlając sobie instrukcję światłami auta.

Podobnie wyglądały internetowe instrukcje rozmrażania lodówki – usmiechnięta pani w pełnym makijażu klęczy w wymuskanej kuchni, przed lodówą, w koszuluni i dżinsach. Ja klęczę w dresie, dwóch różnych skarpetkach, zdmuchując włosy z czoła. Starając się rozpaczliwie nie dopuścić do powodzi. Ale ok, już raz to przerabiałam w środku zimy. Nie dam się pokonać. Nie tym razem!

Powód mojego domowego heroizmu był prozaiczny i wielki zarazem. Postanowiłam ogarnąć całą lodówkę, bo nie raz zaskakiwała mnie swoją zawartością i możliwościami podstępnego trucia użykowników. Z reguły rozprawiała się z nami gwałtownie, skutecznie i równie niespodziewanie jak śnieg w listopadzie we Wrocławiu.

Jakiś czas temu zmieniłam swoje nawyki zakupowo – żywieniowe. Przyznaję, że korzystam z gotowych, interentowych jadłospisów, które owszem, trochę kosztują, ale jednocześnie pozwalają mi sporo zaoszczędzić na zakupach, bo kupuję dokładnie to co potrzebuję i w ilościach takich jakie potrzebuję na tydzień. Kupuję świeże produkty i jem świeże. Mało rzeczy wyrzucam, bo nie przechowuję 10 jogurtów z myślą, że na pewno kiedyś po nie sięgnę. Mam dokładnie rozpisane kiedy i co jem. Unikam kupowania rzeczy z przeznaczeniem na jakąś wymyśloną potrawę, która nigdy nie powstanie z braku czasu, ochoty, z braku składników, bo już zdążyły się rozejść. Planowanie zakupów i jadłospisu z rozpisaną „dietą” pozwala na uniknięcie marnotrastwa jedzenia a w tym i kasy. Więc pomimo wydatku jest oszczędność.

Nie oznacza to jednak, że moja lodówka jest pusta i uporządkowana jak u Perfekcyjnej Pani Domu. Co to to nie! Perfekcyjną Panią Domu nie jestem, ale czasem zmuszę się do jej umycia (lodówki, nie Rozenek…), szczególnie gwałtownej epidemii albo próbie uśmiercenia ledwo żywego człowieka w połowie odchorowanej anginy… . Wpadły mi ostatnio w ręce pomysły na porządek w lodówce. Genialne. Zabrałam się za to od razu.

Najciekawszym miejscem w lodówie jest zawsze górna półka. Jest to przechowalnia pełna niespodziewanych niespodziewanek, miliona słoików, w tym 3 otwartych, takich samych dżemów, słoików z magicznymi miksturami i jeszcze bardziej magicznymi zwierzątkami uwięzionymi w środku (strach otwierać, bo nie wiadomo czy nie wybuchają i nie plują trującym jadem; mogą też złośliwie się zassać i nie otwierać nikomu). To miejsce przechowywania wszystkiego co powinno być w lodówce ale jak najdalej od ludzi: napoczętych opakowań wszystkiego, sosów, przetworów, ćwikły ze świąt, dżemu z porzeczki, który przysięgam, że miał etykietkę „jagody”, zapomnianego słoika przecieru pomidorowego, do któego nie chciała się zmieścić łyżka itp.

Półka niżej to zbiorowisko wszystkiego, bo najłatwiej tu coś wsadzić. Są tu gotowe obiady, napoczęte śmietany, jogurty, kilka rodzajów serów, częściowo obeschniętych, bo gdzieś zabrakło folii. Są oliwki, w dwóch napoczętych słoikach. Jest kilka opakowań serka wiejskiego, przepychanych w głębię lodówy, już dośc blisko daty przydatności. Są nieforemne kabanosy, bo za długie, żeby je położyć wzdłuż i leżą wygodnie na całej reszcie. Jest tu kilka pudełek, nieco zaparowanych, więc nie widać co jest w środku. Jest hodowla kilku odmian owocującego grzybka, zapełnie nie planowana.

Dalej są dwa piętra, królestwo warzyw. Główka sałaty cały czas czeka na litość, jakoś zawsze jest za dużo z nią roboty (w końcu nie potrzebuję całej, tylko raptem kilka listków). Jest kilka marchewek (zawsze o nich zapominam), są pomidory w fioliowej torebce razem z ogórem, jest szczypiorek, który umościł się podobnie jak kabanosy. Generalnie jest wszystko co powinno być, co wynika z jadłospisu, ale przede wszystkim jest bałagan.

Dawno temu zrobiłam porządek w szafkach. Wszystko mieszka teraz wygodnie w pojemnikach ikei, więc żeby wyciągnąć coś z tyłu, nie trzeba grzebać w szafce jak górnik, wystarczy wyciągnąć cały pojemnik. Mam osobne pudełko na dodatki do wypieków, budynie, galaretki, osobne na pestki i wszystko co można dodać do musli, osobne na mąki, osobne na dżemy i miody (będę je jeść najbliższe 10 lat… jacyś chętni do pomocy?) i osobny na słoiki „słone”, puszki itp. W szafce mam porządek. Lodówka to pobojowisko.

Dzięki radom mojego byłego szefa, z kompletnej nogi z ustalania priorytetów, stałam się w tym mistrzem. Najlepsza rada: jeśli możesz coś zrobić od razu, to zrób to od razu! Proste. Więc jak popatrzyłam na przykłady organizacji lodówki – od razu wzięłam się do roboty, bo jutro to będzie…futro.

Wyciągnęłam wszystko. Przy okazji przyjrzałam się słoikom z górnej półki i ich zawartości – tak powstały dwa pojemniki: „dżemy” oraz „papryczki, ogóreczki, grzybki”. Wiem ile mam otwartych dżemów i wiem jakie. Żeby wybrać jeden wyciągam całe pudełko a nie grzebię pomiędzy słoikami. Pudełko z piklami to królestwo mojego T. Koniec z otwieraniem trzeciego słoika z grzybkami, bo poprzednie dwa gdzieś zagineły (półki na drzwiach potrafią być zdradzieckie!), albo klikaniem nowego słoika z papryczkami, skoro stary jeszcze się nie opróżnił. Obok nich będą stały pudełka z przekąskami (obrana marchewka, pokrojone jabłko, kawałki warzyw, które trzeba zjeść, a na kanapke nie wejdą – wszystko to będzie jak będę miec drugie natchnienie).

Piętro niżej zamieszkały trzy pojemniki: „twarogi i jogurty” na świeże białe, ale jeszcze nie ruszane. Ręka w górę kto nigdy nie otworzył jogurtu „bo tylko potrzebuję łyżeczkę” i zapomniał o reszcie na wieczność. Obok stoi „mięsko i sery żółte” na wszystko co może trochę poleżeć, oraz „zjedz mnie!”, pomiędzy nimi, z czerwoną tabliczką na wszystko co musi zostać zjedzony szybko, na wszystko co należy położyć rano na kanapkę, na wszystko co zostało otwarte i długo nie pociągnie. Jest to też pierwszy punkt lodówkowych porządków. „Zjedz mnie!” zrobiło ze mnie Neila Armstronga lodówkowych porządków. Jest moim największym sukcesem i największym krokiem naprzód w kwestii niemarnowania żarcia a jednocześnie tak niewielką rzeczą (in your face Neil!).

Dalej w lodówie zamieszkały dwa pudełka z umytą, osuszoną i pociętą sałatą oraz kapustą pekińską. Teraz wystarczy tylko nabrać, dodać pomidora czy ogórka i sałatka gotowa. Bez porannego szaleństwa w kuchni z nożami. Obok stoją pojemniki z gotowymi obiadkami, albo składnikami do obiadków (jabłka w słoiku). Wystarczy wrzucić rano do torby i jest obiadek w pracy. Bez porannego przerzucania szafek i zmywarki w poszukiwaniu „tego konkretnego pudełka, co go lubie”, przepakowywania, babrania nowej łyżki, akurat jak zatrzasnęły się drzwiczki zmywarki z nowym praniem itp. Mam tu też pokrojony szczypiorek w pudełku, oraz otwarte, puszkowane warzywa, przerzucone do słoików, żeby nie zapomnieć ich dodać do sałatki (nigdy nie znaleźliście w lodówce puszki z otwartą kukurydzą następnego dnia po zjedzeniu całej sałatki, bez tej kukurydzy oczywiście?).

Niżej, są warzywa, ale posegregowane, popudełkowane i poopisywane. Stwierdziłam, że poświęcenie 5 minut po zakupach na opisanie i przygotowanie zawartości lodówki zaoszczędza mi potem codziennie poszukiwań i nerwów. Ogranicza marnotrastwo do minimum.

Jeszcze o drzwiach lodówki – są takim samych zdrajcą i przechowalnią wszystkiego co górna półka. Milion maleńkich słoiczków ze wszystkim z niekończącą się datą przydatności. 3 słoiki z sosem meksykańskim do nachosów, 2 z oliwkami (oba otwarte!), słoik z chrzanem, otwarty chyba od zeszłej wigilii. Koniec z tym. 2 półki najrzadziej ruszane są teraz królestwem przypraw słoikowych i sosów słoikowo-butelczanych – musztardy, ketchupy, olej lniany i sezamowy, sos rybny, słoik z cytryną (ha! mam patent na cytrynę-wiórek), majonez itp. Wszystko bez opisu – opisane. Jestem Herkulesem, pokonałam Syzyfa.

Tak doszłam do zamrażarki. Tydzień po ogarnianiu sąsiadki z góry – lodówy, przyszedł czas na Panią z dołu. Musiałam się nastawić do tego mentalnie, przygotować logostycznie i sprzętowo, aby do wroga nie podchodzić bez przygotowania i bez znajomości tematu. Opracowałam własną technikę rozmrażania. Wstawianie garnka z gorącą wodą, jasne, może i działa, ale lepiej działa ręcznik wymoczony w tejże wodzie, położony na półkach. Jak się ozimni to wrzucamy do wiadra z ciepłą wodą i powtarzamy do odlodzenia wszystkiego. Mam na dnie zamrażary takie wgłębienie z którego superłatwo wybiera się wodę gąbką do drugiego wiadra albo miski (ultra łatwo to by było jakby sprzęt był no-frost… ale nie jest). Dodatkowo kilka suchych ścierek mam w zanadrzu (pod tym względem jest postęp, bo poprzednio nie miałam czym wytrzeć do sucha, bo wszystko się właśnie uprało… Jeszcze tylko szybko mycie wodą z octem, wycieranie i gotowe. Przy okazji szuflady przeszły lifting i opróżnianie.

Przyznaję ze smutkiem, że zamrażarka nie służyła mi tak jak powinna. Wrzucałam tam wszystko co mi nie smakowało, czego miałam za dużo, czego i tak bym nie zjadła, chowałam różne rzeczy o niewiadomym przeznaczeniu, rzadko coś opisywałam, uważałam, że jak coś zamrożę to czas przechowywania wydłuża się na kolejne 1000 lat. Błąd! Wywaliłam 90% zawartości. I tu dobrze, że się przygotowałam! Każde otwieranie drzwiczek powoduje uciekanie zimnego powietrza. Oczywistość. A skoro w nowej zamrażarce było głównie powietrze, to temperatura strasznie by się wahała. Wrzuciłam do szuflad 6ciopak wody mineralnej (tak wiem… miałam pić…). Będę wyciągać na bierząco i wrzucac do lodówki. Cały interent tak radzi. Pani inżynier od chłodnictwa jakoś o tym nie pomyślała…Swojego drugiego domowego inżyniera nie posłuchała bo mądrzejsza chciała być i się nie słuchać faceta. Wiadomo.

W szufladach tak samo planuję pojemniki, ale na razie niewiele tam jest. Ot to co nie poszło na wielki obiad warzywno-zamrażarkowy – zupa od babci, ketchup od babci, owoce leśne, brokuły i fasolka). Wszystko z otwartych opakowań przerzuciłam do zamykanych pojemników (tu muszę się wyposażyć w trochę lepsze ikeowe). Mroźnik bardzo wysusza żarcie (tak mi się coś wydawało parę razy, że jakieś suchary wychodzą z lodówki), więc dobrze jest wszystko przechowywać w szczelnych pojemnikach, szczególnie po otwarciu fabrycznych torebek.

Czytałam też ze warstwa szronu o grubości 7-8 mm zwiększa zużycie prądu o 20% (ale nie pamiętam gdzie to czytałam). Same plusy tego mojgo sprzątania. Dumna z siebie jestem i co najwazniejsze, po miesiącu testowania nowego rozwiązania mogę powiedzieć, że sprawdza się w 100%. Jasne, że cośtam czasem mi sie wyrzuci, ale przynajmniej wiem co mam, ile mam i gdzie mam. No i w końcu w lodówce „jest coś do jedzenia” a nie tak jak zwykle pomimo pełności, nie było niczego…

 

Co trzymasz pod zlewem ?

Przyznaję się bez bicia, że nie segreguję odpadów. Dlaczego? bo… bo nie. Bo leniwa jestem, bo mi się nie chce, bo to dużo zabawy, bo pomimo starnnego, 5-letniego wykształcenia w ww zakresie nie wiem w sumie co gdzie wrzucać, bo nie wierzę, że faktycznie segregowanie jest równoznaczne z odzyskiem, ba, widzę co środę jak śmieciara wrzuca zawartośc każdego kubła do swojego (jednego) brzucha. No chyba , że w środku jest armia małych rączek, które to na bierząco przerabiają. Wątpię. Ale niech będzie. Mamuśka segreguje, to co, gorsza nie będę!

Obejrzałam swój podzlewowy otwór inżynierskim okiem. Póki co stoi tu wieeeelki potwór, połykający wszystko i wszystkich – głównie moje poczucie estetyki. Połyka wszystko co się do niego wrzuca (czasem łącznie z workiem) po czym elegancko co kilka dni wypluwa pojedyncze rzeczy – znak, że się najadł i więcej nie wejdzie. Trza opróżnić.

Trash_can_monster

Pomierzyłam, pomacałam, zaglądnęłam w każdy kąt – może da się tu coś wepchnąć, jakąś segregowarkę, najlepiej z Ikei. Bez wahania wrzuciłam na niebieskiej stronie w wyszukiwarkę „segregowanie odpadów” i jest to o co mi chodziło – biały pojemnik z uchylnym wieczkiem i w dwóch rozmiarach, o pięknym imieniu Sortera (no jasne…). . Sortera jednak nie będzie nowym modelem mojego potwora,bo jest za długa i zwyczajnie się w dziurę nie zmieści. Szkoda 😦 Ale obok Sortery stoi jej czarna siostra Variera. Kubeł jak kubeł, szału nie ma, ale do szafki zmieszczą mi się tylko dwa. Decyzja, jeden na odpady ogólnorozwojowe (czyli te gdzie mgr inż inżynierii środowiska przyznaje, że nie wie gdzie to wrzucić) i Plastik – po wygooglaniu (o mój dyplomie!) wciągający również puszki po browarze i kartony po mleku i soku.

Tu przypomina mi się historia, cały czas aktualna i problematyczna – kawa w kapsułkach, a konkretniej same kapsułki. O ile kartony po mleku da się podobno rozłożyć na części pierwsze i odzyskać papier i plastik, o tyle kapsułki są puszką Pandory XXI wieku. Sam producent tejże kawy przyznał, że „mamy pełną świadomość, że odpady powstające podczas korzystania z jednorazowych nabojów K-Cup, są dla nas jednym z najważniejszych wyzwań ekologicznych”. Takie miło brzmiące frazesowe bzdety – wiemy, że coś jest na rzeczy a jak nie będziemy mieli co robić to może pomyślimy jak sobie zwiększyć koszty.

Kapsułki – zarówno z kawą, jak i herbatą – praktycznie nie nadają się do recyklingu, bo produkowane są z trzech materiałów: plastikowy kubeczek zgrzewany z papierowym filtrem, zamykany jest aluminiową przykrywką powlekaną polietylenem. Kawa w takiej kapsułce ma pewnie termin przydatności: następne zlodowacenie na równiku.

Ale skoro wszystkie mądre głowy twierdzą, że kartony po napojach są ok, to niech im będzie. Tu mam jasnośc, a co z resztą? Gdzie wrzucać całe stosy opakowań ze wszystkiego? Co z folią otulającą butelkę z szamponem, która przydaje się chyba tylko do przyklejenia metki? Co z opakowaniem po sushi, które składa się z 6 części (kartonika, plastikowego pudełka, plastikowej tacki, papierka na pałeczki, 3 opakowań na sos sojowy, wasabi i marynowany imbir)? Gdzie wrzucić pałeczki po sushi? Czy ze słoika po dżemie mam zerwać etykietkę? W końcu to papier… Czy wieczko z jogurtu razem z kubeczkiem? Czy siatka po cebuli i ziemniakach do plastików?  Czy jak umyję butelkę po oleju to już jest odzyskiwalna? A co ze słoiczkiem po oleju kokosowym? Ten zatłuszczony jest nie ok? A opakowanie po twarogu składające się z folii i pergaminu? A milion innych rzeczy z czego, jak się okazuje może z 10% mam pewnośc a reszta nie nadaje się ani do plastików ani do papieru ani do szkła?

Nie twierdzę, że ludzie są głupi i nie poradzą sobie z butelką po winie czy po Coca-Coli, ale nawet ekspert od tego jak ulżyć środowisku ma czasem zagwozdkę.

A gdyby tak… zobowiązać wszystkich producentów wszystkiego, żeby na opakowaniach swoich super produktów umieszczali kolorowy symbol identyfikujący opakowanie z odpowiednim kubło-połykaczem? Gdyby za każde opakowanie z gatunku „nie wiem”, takie które w sumie nie pasuje do żadnej z kategorii była kara/podatek/ograniczenia w obrocie/sankcja jakaś ?

Na każdym opakowaniu z żywnością jest konieczność dodatkowych oznaczeń: kaloryczność, zawartośc białek, cukrów, trójkącik z oznaczeniem stosowanego tworzywa sztucznego, pan „zgniatacza” albo rączka „zgniatarki”, która informuje mnie, że fajnie by było jakbyś jednak zgniotła mnie przed nakarmieniem potwora, czasem są zielone strzałeczki „posortuj mnie!”. Skoro dało się to wszystko umieścić na podstawie dyrektyw, ustaw i ustaleń to dodanie dodatkowego znaczka czy dwóch nie powinno być bardzo trudne. Chyba.

Nie byłbym sobą, gdybym nie zrobiła małego przeszukania chaty. Na pierwszy ogień poszła kuchnia. Na produktach spożywczych zielone strzałki czasem są a czasem, na absolutnie oczywistej szkalnej butelce po soku, ich nie ma (a może jest, ale chyba oznaczenia nie są zunifikowane). Na produktach „trudnych” jak twaróg nie było nic, na sushi zielone strzałki (spoko, dam sobie rade co gdzie, poza pałeczkami. Może to bio? Ale na bio nie mam kubła).

Przeszłam do łazienki – na obu płynach do prania – zaskoczenie. Strzałki ying yang + kolorowe loga ekologicznych akcji „cleanright” i „our home our planet” z odnośnikiem do strony (ciekawe ilu osób na świecie w ogóle było na tej stronie… ja bylam 😉 na której jednak nie ma nic ciekawego – ot jakaś akcja HRowa czy BHPowa, żeby metryki się zgadzały i prezes był zadowolony).

Dalej był sprzęt elektroniczny (spokojnie, nie trzymam pudeł po lodówce) i karton od laptopa. HA! Mistrzostwo! Pudło w 80% wykonane z materiałów „post-konsumenckich” i całkowicie odzyskiwalne. Do tego wszystkie nadruki wykonano tuszem z soi (tu akurat się nie wypowiem). ASUS się przyłożył. W końcu to opakowanie jest dość istotne, choć myslę, że niewiele osób je faktycznie wyrzuca (na szczęście w PL już można i nie wpływa to na gwarancję).

A gdyby tak… nie było opakowań. Nie było pudeł, toreb, zgrzewek, nie było niczego. Gdyby wszystko było gołe i naturalne, bez niepotrzebnego luksusu strojnego otulacza. Gdyby było nagie jak TU. To mi sie marzy, u mnie, we Wrocławiu, ale na takie pomysły trzeba miec sponsora, albo kupę siana i niekoniecznie tylko tego z ekologicznego gospodarstwa. Może kiedyś, po super podwyżce, napadzie na bank, podszyciu się pod wnuczke jakiegoś Redforda. Ale biznesplan mam 🙂

W tym cały segregowaniowym bałaganie jest jednak ukryty bonus dla mnie – będę starać się świadomie wybierać produkty ubrane w jak najmniejszą ilość zbędnego odzienia – dla własnej wygody. O ile pojadę do Ikei poznać Varierę.

'I miss the days when you could chuck stuff in the bin and not have to think about it for ten minutes.'

żródła:

http://www.latimes.com/business/la-fi-keurig-sale-20151207-story.html 

http://kobieta.onet.pl/zdrowie/zycie-i-zdrowie/kawa-z-ekspresu-to-same-klopoty/nglqr

www.nagieznatury.pl